الهی !
ترا کهـ داند ؟ کهـ ترا تـــو دانــــی!
ایــــ سزاوار ثناء خویشـــ و ایــــ شـــکر کنندهـ عطاء خویشـــ
کریما !
گرفتـــار آنـ دردمـ کهـ تـــو درمانـ آنــــی ُ
بندهـ آنـ ثناامـ کهـ تو سزایـ آنــــــی
منـ در تـــو چهـ دانمـ ؟ تو دانـــــی !
تو آنــــی کهـ گفتـــــی منـ آنمـ ! آنــــــی .
الهی !
بیمار کنـــی و خود بیمارستانـ کنــــی ُ
درماندهـ کنــــی و خود درمانـ کنــــی !
از خاکـ آدمـ کنــــی و با ویــــ چندانـ احسانـ کنــــیُ
سعادتشـ بر سر دیوانـ کنــــی
و بهـ فردوسـ او را مهمانـ کنــــی
.
.
الهی ...
در سر گریستنــــی دارمـ دراز !
ندانمـ از حسرتـ گریمـ یا از نــــاز !
الهی !
جا ماندمـ از جهانیـــانـ
.
.
شاد بدانمـــــ کهـ اولـ تـــو بودیـ و ما نبودیمـــ.
کار تـــو در گرفتــــی و ما نگرفتیمــــ
قیمتـ خود نهادیـــــ و رسولـ خـــود فرستادیــــ ُ
هر چهـ بــــی طلبـ بهـ ما دادیــــ بهـ سزاواریـ مــــا تباهـ مکنـ
عزیز دو گیتی !
در آتشـ حیرتـ آویختمــــ ُ
آنروز کجا یابمـ کهـ تو مــــرا بودیـــــ و منـ نبودمــــ
تا باز بهـ آنـ روز رسمـ میانــ آتشـ و دودمــــ
آه از روز اولـ ...
.
الهی !
غریبـ ترا غربتـ وطنـ استــــــ ُ
تو خواستـــــی نهـ منـ خواستمــــ !
میلرزمـ ُ از آنکهـ نهـ ارزمــــ
در بیچارگـــــی خود سر گردانمـ و روز بهـــــ روز بر زیانمــــ
و از نگریستنـ در تاریکــــی بفغانمـــ
کهـ بر هیچـــ چیزیستـــ ...
خواجه عبدالله انصاری
